christine (Spoorwegmuseum): ... dat konden nog eens best goedkope vakanties wo… Meike ('KLPD flitst alle…): Ik zeg: een combinatie van beiden… Rijkswaterstaat … Meike (Zoek de kat): Zjuu toch, ik zie hem echt niet….
Zit ik hier, met … Meike (Stormy skies): Mooie, soms dramatische, foto’s inderdaad. En wij m… Andy ('KLPD flitst alle…): Nee, zo’n actie heeft inderdaad weinig met veilighe… Meike ('KLPD flitst alle…): Niets met veiligheid te maken? Ga maar eens aan de … christine (Bliksem): Ik vind het redelijk lastig om te doen, dus ik vind… Chaira ('Tukkie lope'): Haha nou hij heeft het dus wel mooi voor elkaar gek… Wim (Oranje feest): Zelfs de krant vond jouw foto een plaatsing waard a… Chaira (Dog Surprises Off…): Awwh vet zielig wel fijn dat ze hem hebben gered Gerdien (man bijt hond - r…): Die piepjes zijn enorm handig bij het koken van bij… Meike (As Good As Gold): Woehahaha, vet grappig Struikelaar ('Reactie vliegtui…): Ik zie het al. IQ van 190… Of misschien ook niet. crash (Job bij Dirk Sche…): Hahaha .. zo jong en dan al op handtekeningenjacht … Wim Das (Pianist): Echt uniek deze ouverture in jazz uitvoering.
Veel …
"Hoe hoe!" klonk een stoomlocomotief vanmorgen regelmatig, en trok Job's enthousiaste aandacht. Hij pakte zijn Thomas-treintjes, en herhaalde regelmatig het stoomfluitgeluid.
En dus vroegen wij Job of hij wellicht zin had om échte treinen te bekijken. Nou, dat wilde hij maar wat graag!
Omdat al eerder bleek dat Job momenteel nogal wat bang is aangelegd (een mug wordt al een monster genoemd), besloten we uit te leggen dat die treinen wel erg groot zijn. Maar Job was vastbesloten; hij zou het niet eng vinden. En hij was zó enthousiast geworden, dat hij zo snel mogelijk in de auto wilde stappen.
En dat enthousiasme en vrolijkheid bleef gedurende de hele reis naar Utrecht, naar het Spoorwegmuseum, aanwezig.
...totdat we naar binnen liepen en hij direct een reusachtige diesellocomotief in het vizier kreeg. Bij de kassa brulde hij de hele hal bij elkaar (en het galmt daar zo lekker), en hij liet zijn vader niet meer los. Pas toen hij bij een winkeltje naar afleveringen van Thomas en z'n Vriendjes kon kijken, kwam hij langzaam tot rust. Daarna wist hij zichzelf te kalmeren door te zeggen dat al die grote treinen kapot waren. "Stuk, hè?" "Kannie rije, hè?" "Kannie oehoe, hè?" "Kannie fluite, hè?" Wij besloten het maar te bevestigen, en zo konden we toch nog even tussen de treinen wandelen. En hij leek het zélfs even naar zijn zin te hebben!
Het donderde, bliksemde, waaide en regende vannacht flink hier in Apeldoorn. Ik had nog niet eerder een bliksem op de foto vastgelegd, maar had nu toch wel de drang het ook eens te proberen.
Met camera en statief ging ik naar de zolder en opende daar het raam. Vervolgens kreeg ik alle regen in m'n gezicht en tegen mijn camera. Lekker verfrissend na zo'n hete dag als gisteren, maar niet echt ideale omstandigheden om een foto te maken.
Na even wachten deed ik weer een poging, maar toen waren de meest spectaculaire flitsen al weer voorbij...
Elke avond als ik thuis kom vanuit mijn werk, staat Job mij vol enthousiasme op te wachten bij de voordeur. "Tukkie lope?" is dan het eerste wat hij vraagt. En dan lopen we samen een stukje voordat we gaan eten. Hij vindt dat leuk, en ik vind dat ook wel leuk. Hij vertelt mij dan wat hij zoal die dag heeft gedaan, en gaat dan takken en slakken zoeken.
Gisteren vertelde hij al op het kinderdagverblijf hoe zijn dag eruit zou zien: "tukkie lope, ete, lape" (stukkie lopen, eten, slapen).
Het grootste gedeelte zit Job op mijn nek, en laat hij het loopwerk aan mij over. Daarvoor vond ik het gisteren nét iets te warm, en dus was het antwoord op zijn vraag "Tukkie lope?" ditmaal dan ook "Nee"...
Nou, dat hebben we geweten...
Hij brulde de boel compleet bij elkaar. Dikke tranen rolden over zijn wangen.
Hoe erg zo'n jochie dan toch blijkt te genieten van zo'n korte wandeling, en er zó erg naar uit kan kijken...
